Ieder zijn vak

13 februari 2011

“Jij als tekstschrijver moet dat toch kunnen begrijpen”, vindt mijn behandelaar. Ik ben voor het eerst bij hem en hij vertelt mij over de rugwervel, prikkels die snel of langzaam naar de hersenen gaan en hoe pijn ontstaat. Dan drukt hij me een foldertje in de hand. Hij heeft het zelf geschreven en is er duidelijk beretrots op.

Ik knik bedeesd en doe een schietgebedje dat de folder inderdaad helder maakt waar zijn behandeling voor staat. Zijn verhaal heb ik maar half gevolgd.

Dichtbedrukte pagina's
Ik begin vol goede moed. Echt. Ik probeer me niet te laten ontmoedigen door de wel heel dichtbedrukte pagina’s. Met mijn verstand op ‘onbevooroordeeld’ ga ik lezen. Maar, nee, ik kom er niet doorheen. In ieder geval niet de eerste, tweede en derde keer. De vierde keer begint er wat te dagen. Ik, hoogopgeleid, ben gewend om moeilijke teksten te lezen én vastbesloten te doorgronden wat er in de folder staat. Toch lukt het niet echt.

Begrijpelijk schrijven
Wat zonde toch. Weer zo iemand die goed is in zijn eigen vak, en dan denkt dat hij zelf wel kan schrijven. Wat zou ik hem graag interviewen, doorvragen, net zo lang tot ik snap wat hij bedoelt en het dan zo opschrijven dat ook zijn klanten die niet gewend zijn om te lezen begrijpen wat er staat. Maar ik geloof dat ik deze keer mijn mond maar houd. Ik heb geen zin in onenigheid met de man die mij van mijn pijn afhelpt.

Ieder zijn vak

Plaats een reactie